De relatie tussen Klaas Romkes, een geboren en getogen Urker, en Lies Langereis, een echte Haarlemster, begon in oorlogstijd, in 1944. Hij was 18 jaar oud, zij was 19 en ze ontmoetten elkaar op een vrachtschip van Amsterdam naar Urk. Lies was op doorreis naar Friesland en moest eigenlijk de nacht doorbrengen in het ruim, maar dat wilde Klaas niet hebben. Ze moest mee naar zijn ouderlijk huis en mocht daar blijven slapen. Uit die ene ontmoeting ontstond een regelmatige briefwisseling en de twee werden vrienden.
Ook toen Klaas met de grote razzia op Urk werd opgepakt bleef Lies brieven schrijven. Klaas kwam weer veilig terug uit Duitsland, maar was door de luizen en de slechte omstandigheden wel al zijn krullen kwijtgeraakt. ,,En daar was ik juist zo gek op, op een man met krullen'', lacht Lies.
De vriendschap bleef ook na de oorlog en de moeder van Lies vond het verstandig om eens te informeren naar de achtergrond van Klaas. Ze schreef brieven aan dominee Doorenbos en aan burgemeester Keizer, waaraan ze vroeg hoe het nu precies zat met die jongen van Romkes. Gelukkig voor Klaas en Lies kwam de zoon van Hessel Romkes volgens de plaatselijke notabelen van goede huize en was er geen reden om de vriendschap te beëindigen.
In 1946 kreeg Klaas de oproep voor militaire dienst in Indonesië, een belangrijk moment in hun relatie. ,,We moesten toen een beslissing nemen, of we zouden uit elkaar gaan of we gingen verloven. Toen heb ik voorgesteld om maar te gaan trouwen en gelukkig zei Lies ja'', vertelt Klaas.
Na drie jaar in Indonesië te hebben gediend, kwam Klaas terug en ging het stel in Haarlem wonen. Klaas wilde veel liever emigreren naar een land met een warmer klimaat, maar Lies had daar geen trek in. Acht jaar lang woonden ze in Haarlem, tot het moment dat Lies een advertentie onder ogen kreeg voor een positie in Zuid-Afrika. Klaas werkte in de mechanica en kon met zijn capaciteiten direct aan de slag in het Afrikaanse land. Lies zag een mogelijkheid om de langgekoesterde wens van Klaas in vervulling te laten gaan. ,,We kregen een huis, er was goede medische zorg en hij kreeg een mooi salaris. Toen wilde ik wel emigreren, ik had alleen behoefte aan vastigheid.''

Apartheid
Inmiddels was het gezin Romkes gezegend met een zoon en een dochter en de hele familie vertrok per boot voor de lange reis naar Zuid-Afrika. Op de dag van aankomst werd Klaas meteen geconfronteerd met de impact van de Apartheid. Hij zag een treinstel vol met vervuilde, magere, zwarte Afrikanen op het station staan. ,,Ik was weer helemaal terug in de oorlog. In Duitsland had ik ook die treinen gezien, maar toen waren ze gevuld met Joden. Nu waren het allemaal zwarte mensen, volgens de conducteur waren het 'maar mijnwerkers'. Het ging nou eenmaal zo in Zuid-Afrika, dat moesten we maar accepteren.''
Ondanks de rassendiscriminatie waar Klaas en Lies maar moeilijk mee om kunnen gaan, hebben ze toch een goede tijd in het Afrikaanse land. Het gezin krijgt er nog een zoon bij, en verhuist regelmatig rondom Johannesburg voor het werk van Klaas. ,,Er gebeurde altijd wat, het was nooit saai. Het is een prachtig land en daar hebben we altijd van genoten.''
De laatste jaren werd het echter steeds onveiliger in Zuid-Afrika, sinds de afschaffing van de Apartheid is de criminaliteit enorm toegenomen in het land. Ook Klaas en Lies werden in hun straat geconfronteerd met inbraak, beroving, vernieling en geweld. ,,Het is voor oude mensen niet meer veilig om in Zuid-Afrika over straat te gaan. Je bent gewoon een mikpunt. We hadden een alarminstallatie in ons huis en we konden niet alleen over straat, ook niet overdag. Het was voor ons geen leven meer, dus besloten we weer terug te gaan naar Nederland. En dan wel naar Urk, op speciaal verzoek van Lies. In Haarlem heeft ze geen familie meer, en op Urk kennen we zoveel mensen, daar kom je steeds weer een bekende tegen.''
Inmiddels woont het jubilerende echtpaar al weer drie jaar op Urk, in een gezellig en comfortabel appartement aan de Basalt. De kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen wonen verspreid over Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland en dat blijft een dagelijks gemis voor Klaas en Lies. Maar het contact met familie en vrienden op Urk maakt veel goed. ,,We hebben hier hele bijzondere buren, Ester en Tim. Afgelopen winter zijn we drie maanden op bezoek geweest bij onze zoon in Zuid-Afrika en toen we na een lange reis weer thuiskwamen, stond er een heerlijke pan tomatensoep op het gas. Dat is toch fantastisch?''